در سری نوشته های “بنا های خورشیدی” به بررسی نیروگاه های خورشیدی در ساختمان هایی که تقریبا همه افراد آن ها را می شناسند می پردازیم. در این نوشته نیروگاه خورشیدی و تاریخچه این نیروگاه بر روی کاخ ریاست جمهوری آمریکا (کاخ سفید) را بررسی می کنیم.
داستان برق خورشیدی در کاخ سفید، شبیه به یک سفر پر فراز و نشیب است که از حدود ۴۵ سال پیش شروع شد. اگر بخواهیم خیلی ساده به این ماجرا نگاه کنیم، داستان از این قرار است:
۱. دوران جیمی کارتر (۱۹۷۹)
در ۲۰ ژوئن ۱۹۷۹، در بحبوحه بحران انرژی، جیمی کارتر رییس جمهور وقت آمریکا با حمایت اولین وزیر انرژی تاریخ آمریکا، جیمز شلزینگر (James Schlesinger)، پروژهای نمادین را کلید زد، قراردادن 32 عدد پنل خورشیدی بر روی سقف کاخ سفید.این سیستم برای گرم کردن آب مصرفی بخشهای خدماتی کاخ سفید طراحی شده بود. کارتر در مراسم رونمایی، جملهای تاریخی گفت:
«این پنلها یا بخشی از یک ماجراجویی بزرگ خواهند بود و یا تنها یک اثر موزهای؛ انتخاب با ماست.»
شرکت Grumman Energy Systems مسئولیت طراحی و نصب ۳۲ پنل خورشیدی حرارتی را بر عهده داشت.
۲. دوران رونالد ریگان (۱۹۸۶)
با تغییر دولت و چرخش سیاستها به سمت سوختهای فسیلی و مقرراتزدایی توسط وزیر انرژی وقت، دونالد هودل (Donald Hodel)، این پنلها در سال ۱۹۸۶ به بهانه تعمیر سقف جمعآوری شدند. این تجهیزات سالها در انباری در مریلند خاک خوردند تا اینکه در سال ۱۹۹۲ به کالج یونیتی (Unity College) در ایالت مین اهدا شدند. جالب است بدانید که بعدها «پیتر تالمیج»، یکی از متخصصان انرژی، این پنلها را بازسازی کرد و برای سالها در خوابگاه دانشجویان از آنها استفاده شد.
۳. دوران جورج دبلیو بوش (۲۰۰۳)
برخلاف تصور بسیاری، بازگشت جدی برق خورشیدی به کاخ سفید در دوره بوش پسر و با چراغ سبز وزیر انرژی او، اسپنسر آبراهام (Spencer Abraham)، اتفاق افتاد. سازمان پارکهای ملی آمریکا (NPS) که مدیریت فضای کاخ سفید را بر عهده دارد با همکاری شرکت AstroPower (که بعدها توسط جنرال الکتریک خریداری شد)، ۱۶۷ پنل فتوولتائیک با توان ۹ کیلووات را بر روی سقف یکی از ساختمانهای جانبی نصب کرد. علاوه بر تولید برق، دو سیستم حرارتی نیز برای گرمایش استخر و آب گرم ساختمانهای اداری تعبیه شد. این پروژه عمداً بدون هیاهوی رسانهای انجام شد تا جنبههای فنی آن بر جنبههای سیاسی غلبه کند.
۴. دوران باراک اوباما (۲۰۱۳)
در سال ۲۰۱۰، استیون چو (Steven Chu)، وزیر انرژی اوباما و برنده جایزه نوبل فیزیک، اعلام کرد که کاخ سفید باید پیشگام انرژیهای پاک باشد. یک سیستم ۶.۳ کیلوواتی مدرن بر روی سقف اصلی اقامتگاه نصب شد. نصب این سیستم به دلیل ملاحظات امنیتی و تاریخی ساختمان، با نظارت دقیق سرویس مخفی و سازمان پارکهای ملی در سال ۲۰۱۴ به پایان رسید. شرکت آمریکایی SolarWorld تأمین پنلها و شرکت Schneider Electric تأمین اینورترها و سیستمهای مدیریت انرژی را بر عهده داشتند.
۵. دوران اول دونالد ترامپ (۲۰۱۷-۲۰۲۱)
برخلاف رونالد ریگان که پنلهای کارتر را جمعآوری کرد، ترامپ دست به ترکیب پنلهای نصب شده توسط اوباما و بوش نزد. با این حال، رویکرد او کاملاً متفاوت بود. در این دوره، تمرکز دولت از انرژیهای تجدیدپذیر به سمت «استقلال انرژی» با تکیه بر سوختهای فسیلی (نفت، گاز و زغالسنگ) تغییر یافت. ریک پری و دن بویلت، وزرای انرژی او، بیشتر بر صادرات گاز طبیعی و احیای صنعت زغالسنگ تمرکز داشتند. پنلها روی سقف باقی ماندند و به تولید برق ادامه دادند، اما هیچ پروژه توسعهای برای نیروگاه خورشیدی کاخ سفید در این چهار سال تعریف نشد.
۶. دوران جو بایدن (۲۰۲۱-۲۰۲۵)
دولت بایدن با انتظام بخشیدن به قوانین اقلیمی، انرژی خورشیدی را از یک موضوع نمادین روی سقف کاخ سفید، به یک استراتژی کلان برای تمام ساختمانهای دولتی تبدیل کرد. مهمترین اقدام این دوره، فراتر رفتن از مرزهای خیابان پنسیلوانیا بود. جنیفر گرنهولم، وزیر انرژی، پروژه نصب پنلهای خورشیدی روی سقف پنتاگون را کلید زد تا نشان دهد حتی نهادهای نظامی هم باید به سمت انرژی پاک حرکت کنند.
۷. وضعیت کنونی (۲۰۲۵ – ۲۰۲۶)
با بازگشت دوباره دونالد ترامپ به کاخ سفید از ژانویه ۲۰۲۵، بحث انرژی دوباره به صدر اخبار بازگشته است. در حال حاضر، دولت بر افزایش تولید داخلی انرژی و کاهش هزینههای مصرفکننده تأکید دارد. اگرچه تمایل شخصی ترامپ به سمت منابع سنتی انرژی است، اما به دلیل رشد خیرهکننده صنعت خورشیدی و صرفه اقتصادی آن در سالهای اخیر، برچیدن این سیستمها دیگر منطقی به نظر نمیرسد. اکنون بحث اصلی نه بر سر «بودن یا نبودن» پنلها، بلکه بر سر «تأمین زنجیره ساخت» آنهاست. دولت فعلی تلاش میکند تا وابستگی به پنلهای وارداتی (بهویژه از چین) را کم کرده و بر تولیدات داخلی آمریکا تأکید کند.